Onze Veteranen

Gedreven door de discussie over de uitzendingen van Nederlandse militairen in VN- of NAVO verband en de irritatie over de Nederlandse rol in het Scebrenica-drama toont deze film hun eigen ervaringen en die van andere veteranen, uitgezonden naar Libanon, Scebrenica, Rwanda, Afganistan en Irak.
En hoe zit dat met onze veteranen die na thuiskomst heftig ontsporen op basis van een PTSS, het Post Traumatisch Stress Syndroom? In de BNMO, Bond van Nederlandse Oorlogsslachtoffers en het Veteranen Instituut vonden we geschikte partners.

'Onze Veteranen' is gemaakt voor een breed publiek. Deze 'meisjes en jongens', namens ons allen democratisch uitgezonden, moeten als ze terugkomen op onze steun en respekt kunnen rekenen.

De wereld is inmiddels drastisch veranderd. Er worden geen klassieke oorlogen meer gevoerd en de 
problematiek van de huidige ‘jonge’ veteranen en de militairen die terugkeerden van de diverse VN- en
 NAVO missies is dus ook van een ander caliber. Deze nieuwe oorlogssituaties hebben hele andere 
effecten op onze militairen en hun gezinnen.

De algemene publieke opinie over veteranen, afhankelijk van de generatie, gaat van oude helden
 (‘de mannen van Prins Bernard’) tot het beeld van beschadigde, lastige, soms gevaarlijke kneuzen die 
niet zo moeten zeuren, want zij hebben immers voor dit beroep gekozen. Juist deze mensen krijgen niet 
altijd het respect dat ze verdienen, en daarmee is er dus ook een gebrek aan inzicht in de mentale
 schade die deze nieuwe veteranen hebben opgelopen.

Het invoelingsvermogen met de getroffen militairen en de situaties waarin zij terecht komen ontbreekt.
 En dat is logisch want militairen klagen van nature niet, ze houden liever de kiezen op elkaar, ze zijn
 gezagsgetrouw en willen al helemaal niet zeuren. Omdat de negatieve beeldvorming het draagvlak sterk beperkt voor de erkenning van het werk van de 
militairen (en dus hun problemen) wil de film 'Onze Veteranen' de algemene opinie integer informeren
 over de hedendaagse dilemma’s waar onze militairen voor kwamen, of komen te staan.

Immers, wij
 allen –de publieke opinie- hebben een verantwoordelijkheid omdat we middels de door ons gekozen 
Tweede Kamer onze mannen en vrouwen op missie sturen. Om het vertrouwen van de nieuwe veteranen 
te winnen en de samenleving te laten weten wat een uitzending betekent en/of kan betekenen voor 
onze mannen en vrouwen die we uitzenden.


Want hoe goed zorgen wij Nederlanders voor onze zonen en dochters die we in internationaal verband 
uitzenden om ‘de wereld te verbeteren’? Daar heeft het grote publiek geen idee van. Als het politiek is 
goedgekeurd zal de missie wel goed zijn, nemen we aan. Ook omdat de situatie vaak ingewikkeld ligt en 
we nog geneigd zijn te denken in ‘oude oorlogen’. Onze militairen hebben recht op ons respekt omdat 
ze in naam van ons allen zijn uitgezonden.

De vijf hoofdpersonen hebben allemaal hun eigen achtergrond en ervaringen met verschillende
 VN-missies, van Libanon tot en met Irak. Met als dieptepunt Bosnië. Hun verhalen worden doorsneden 
met veel -vaak heftig- archiefmateriaal. Eén van de hoofdpersonen heeft een post-traumatisch
 stresssyndroom opgelopen. Op een indringende en persoonlijke manier overtuigen ze ons dat we hen 
niet aan hun lot kunnen overlaten. We nemen als land allemaal de politieke verantwoordelijkheid en 
besluiten democratisch voor uitzending, maar daar houdt het niet mee op.

Documentaire, 50 minuten

iov ministerie van defensie
Veiligheid